Διάβαζα ένα άρθρο μιας φίλης συμποδηλάτισσας που απορούσε που βρίσκονται οι ποδηλάτες.
Έλεγε ότι έβλεπε τους ίδιους και τους ίδιους στο δρόμο καθημερινά που κατέβαινε για να πάει στη δουλειά της. Και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι έχει τελικά δίκιο. Δε θα δεις κόσμο να πηγαίνει στη δουλειά του με το ποδήλατο, δε θα δεις κόσμο να κάνει τα ψώνια του με το ποδήλατο, δε θα δεις κόσμο που να χρησιμοποιεί το ποδήλατο στις όποιες δουλειές του.
Ή μάλλον, για να το θέσω και πιο σωστά, θα βλέπεις τους ίδιους και τους ίδιους, άντε καμιά φορά και κάποια νέα φάτσα. Τελικά μου φαίνεται ότι το ποδήλατο έχει γίνει ο τρόπος για πολλούς για να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους, επειδή βαριούνται να κάνουν κάτι άλλο. Άλλοι το βλέπουν σαν ευκαιρία για νέες γνωριμίες κτλ κτλ. Άλλοι δεν είχαν τι να κάνουν και είπαν… ε δεν παίρνω κι εγώ ένα ποδήλατο να κατεβαίνω σε βόλτες και να αράζω με άλλα άτομα;…
Βόλτες οργανώνονται συνέχεια πλέον. Έχει γίνει και μόδα να παίρνουν και μια ονομασία, ξενική κατά προτίμηση. Βλέπεις κόσμο να έρχεται, όλοι χαρούμενοι, κεφάτοι. Δε λέω, όλα αυτά ωραία και μπράβο που έστω και έτσι, περισσότερος κόσμος παίρνει το ποδήλατο! Αυτό θέλουμε!
Όμως πόσοι από όλους αυτούς το χρησιμοποιούν και για τις δουλειές τους; Και δε μιλάω για καθημερινή βάση, προς Θεού. Δυστυχώς ελάχιστοι. Μου φαίνεται τελικά ότι το ποδήλατο τείνει να καταντήσει ένας τρόπος για νέες γνωριμίες παρά ένα εναλλακτικό μέσο μετακίνησης…
Ας ελπίσουμε ότι θα βλέπουμε περισσότερους ανθρώπους να κάνουν τις δουλειές τους με το ποδήλατο και όχι να τους βλέπουμε μόνο στις βόλτες…
Ποστάρω και το κανονικό άρθρο:
Ανοίγω το συγκεκριμένο θέμα ύστερα απο πολύ καιρό που παρατηρώ την υποτιθέμενη αύξηση των ποδηλάτων στο φόρουμ,την συνεχή μεταπώληση ποδηλάτων,και τις επίσης ραγδαίες αυξήσεις που παρουσιάστηκαν στα
ποδηλατάδικα στο προτελευταίο τεύχος του Ποδηλάτη,της τάξεως του 20%.
Και έρχομαι και ρωτάω.Που ναι ρε παιδιά οι ποδηλάτες στο δρόμο?Που’ναι το bike to work?Δεν εργάζονται οι ποδηλάτες?
Εδώ και δύο χρόνια κάνω καθημερινά την απόσταση Μαρούσι-Σύνταγμα,μία μέτρια απόσταση (12km) που θα περίμενε κανείς με τόσες βόλτες πολύ μεγαλύτερες σε χιλιόμετρα να βλέπω τουλάχιστον άλλους δέκα ποδηλάτες στο δρόμο.
Αμ δε,είναι τόσο συγκεκριμένοι που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριου.Και όσους δεν γνωρίζω (vang,maftaki,tomac,ilias,lydia),σχεδόν τους έχω μάθει.Όταν αργώ 5 λεπτά να φύγω συναντώ τον τάδε,όταν φύγω νωρίτερα,καμιά φορά συναντώ τον δείνα που στρίβει αριστερά στην κατεχάκη.
Και απο τις δύο εναλλακτικές διαδρομές[μέσα απο Χαλάνδρι και Κηφισσίας],ένα σύνολο 2 ατόμων άντε 3 κάθε μέρα,ανάλογα με τον συνδυαμό χρόνου-δρόμου.
Τελευταία δε,παρατηρώ ποδηλάτες ανέμελα στα πεζοδρόμια με ταχύτητα μικρότερη ενός πεζού,τον όγκο όμως του ποδηλάτου ανάμεσα σε ανθρώπους που περπατάνε και αναρωτιέμαι πόσο τους κόβει.Πήραν ποδήλατο και φοβούνται το δρόμο?
Στις δε περιοχές που ήδη φτιάχτηκαν οι ποδηλατόδρομοι τσέπης[Ερυθραία,Ψυχικό],ψυχή…
Μείναν αυτοί που φωνάζουν για την κακοτεχνία και επιμένουν ότι είμαστε ποδηλάτες αναψυχής και χασομέρηδες.
Δεδομένης λοιπόν της αύξησης κινητικότητας γύρω απο το ποδήλατο,δεδομένων των άδειων ποδηλατόδρομων αλλά και των δρόμων,που είναι οι ποδηλάτες οεο?
Μήπως τελικά καλά μας λένε περιστασιακούς ποδηλάτες?
Είναι ζήτημα αν κυκλοφορούν 100 στην Αθήνα κάθε μέρα…Θέλετε 200?
200!
Οι άλλοι 4900 τι περιμένουν για να βγούν?
Την πορεία ή τη βόλτα?Η μήπως τους ποδηλατόδρομους που Θα φτιάξουν?
Η μπάς και παρκάρουν τα αμάξια έξω απο τον δακτύλιο και μπαίνουν μέσα
με τα σπαστά?
Δεν ξέρω τι λέει ο Γιωργάκης,προσωπικά,όσους έβλεπα,βλέπω.Και για την ευκολία της διαδρομής,ο αριθμός που βλέπω δεν βοηθάει καθόλου στο να ελπίζω ότι ίσως κάποια στιγμή θα γίνει κάποιο βήμα…
Ποιό βήμα?Αφού δεν υπάρχουμε…
Είμαστε πάντα το ‘πρόσεχε,ΕΝΑ ποδήλατο!’ ανάμεσα σε μία θάλασσα αμαξιών.
Χώρια το ότι όσον αφορά τις μετακινήσεις,πλέον θεωρώ υποκριτικό το να αυτοχαρακτηρίζεσαι ποδηλάτης περνώντας την μέρα σου σε ένα αμάξι επειδή πηρες ένα ζευγάρι πετάλια,τη στιγμή που τις υπόλοιπες μέρες απλά συμβάλλεις στο χάος.